ನೀನಿರದ ಜೀವನ

ಮರೆವಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗ
ಹೀಗೇಕೆ ಕಾಡುತಿವೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳು
ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿದು ಮನವು ಹಾಡುವಾಗ
ಮತ್ತೇಕೆ ಎದುರಾಗುತ್ತಿದೆ ಶೋಕಗೀತೆಗಳು

ನೀ ದೇಹ ನಾ ಛಾಯೆಯಂತಿದ್ದ ಭಾವಗಳು
ಬದಲಾದ ದಿನದಿಂದ ಬರೀ ನೋವ ಲಹರಿ
ಒಬ್ಬರನೊಬ್ಬರು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಕ್ಷಣಗಳು
ಮರೆಯಾದವು ಕಾಡಿ ನಿನ್ನ ಗೈರುಹಾಜರಿ

ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದ ಪ್ರತಿರೂಪದಂತಾದವು ಕಂಬನಿಗಳು
ಭ್ರಮೆಯೊಂದು ಮೂಡಿ ನೀ ನೀಡಿದಂತೆ ಹಾಜರಿ
ಉಳಿದವು ಬರೀ ನೋವು, ದುಃಖ, ದುಮ್ಮಾನಗಳು
ನೀನಿರದ ಜೀವನವಾಗಿ ಖಾಲಿ ಕೋಣೆಗೆ ಮಾದರಿ

ದೂರ ತೀರ ಯಾನ.............

ಜೀವನದ ದೂರ ತೀರದ ಯಾನಕೆ
ಬಂದೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಈ ಬದುಕಿನೊಳಗೆ
ಕನಸುಗಳ ಹಾದಿಯಲಿ ನಿನ್ನೆದೆಗೊರಗಿ
ಕೈ ಹಿಡಿದು ಸಾಗುವಾಸೆ ಕೊನೆವರೆಗೆ

ನೀ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಒಂದೇ ಕಾರಣ
ಸಾಕಲ್ಲವೇ ಈ ಜೀವನವಾಗಲು ದಾರುಣ
ನೀನಿದ್ದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಹಗುರಾಗಿದ್ದ ಮನ
ನೀನಿಲ್ಲದ ಕ್ಷಣದಲಿ ಭಾರವಾಯಿತು ಪ್ರತಿದಿನ

ನನ್ನೊಲವಿಗೆ ಉಸಿರು ನೀ ಎಂದು
ನಂಬಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಹುಸಿಯಾಯಿತು ಇಂದು
ಪ್ರತಿ ನಡೆಯಲು ನಿರುತ್ಸಾಹದ ನೋಟ
ಎಲ್ಲವೂ ಶೂನ್ಯ, ಮುಗಿದಿದೆ ಈ ಜೀವನದಾಟ

ಕಾದಿರುವೆ ನಿನಗಾಗಿ

ಗೆಳೆಯಾ,
ನೀ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಹುದೆಂದು ಎಂದು ಎಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮುಸ್ಸಂಜೆ ತಂಪಿನಲಿ, ತುಂತುರು ಹನಿಗಳಲಿ ನಿನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆವಾಗ, ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತನಾಡಿ ಮುತ್ತಿನ ಮಳೆಗರೆವಾಗ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸುಳಿವು ನೀಡದೆ ಈಗ ಹೀಗೆ ಹೊರಟು ಹೋದರೆ ಹೇಗೆ??? ಮರುಭೂಮಿಯಂತಿದ್ದ ಈ ಮನದೊಳಗೆ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಚಿಲುಮೆ ಹರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಮರುಭೂಮಿಯಲಿ ನನ್ನ ಒಂಟಿಯಾಗಿಸಿದ್ದು ಏಕೆ? ಕಡಲ ತೀರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಡಲಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಆ ಬಾನನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಆ ಬಾನಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನವನ ಹೀಗೆ ನನ್ನ ನಡು ನೀರಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದದ್ದು ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ದಾದರೂ ಏಕೆ ಎಂದು ನಿನ್ನ ಕೇಳೋಣವೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ನಿನ್ನ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ.

ಕಾರಣ ಹೇಳದೆ ಹೋದ ನಿನ್ನ ಬರುವಿಕೆಗೆ ಕಾತುರದಿ ಕಾದಿರುವ

ಇಂತಿ ನಿನ್ನವಳು